Niet alle stormen komen om je leven te verstoren,
sommige komen om je pad vrij te maken. (Paulo Coelho)

Een Nieuwe Wereld

Wat roept De Nieuwe Wereld collectief bij ons op?
Christoffel Columbus? Een plaats waar alles beter is? Geluk?
Ontdekking? Een licht dat betere dagen belooft? Een heldere horizon?

Moeskroen was ongetwijfeld die nieuwe wereld,
waar de belofte van een beter leven vanzelfsprekend leek.
Maar die nieuwe wereld lag niet in mijn wijk,
maar in La Coquinie,
de andere wijk van de stad.

Daar bruist het van frisheid. Er staan bloeiende bomen, lange lanen met brede trottoirs.
De huizen zijn groot.
Ze raken de hemel.
Ze worden omringd door kleurrijke tuinen waar kinderen rennen en roepen.
Maar het is om te spelen.
Ze spuiten elkaar nat met plastic waterpistolen.
De volwassenen lezen boeken. Ze praten met elkaar.

La Coquinie — dat was de wijk van Julie, Manon, Charlotte, Coco. Mijn vriendinnen. De “poulettes.”
Allemaal op elkaar lijkend.
Dat was de nieuwe wereld.

Mijn nieuwe wereld had niets van La Coquinie.
Arbeidershuizen, smal, in rijen opgesteld als uien.
De lucht is grijs van tint.
Al lang beschouwd als een van de meest kansarme wijken van de stad Moeskroen — een stad die men ZONING noemt.

Ik werd geadopteerd in de wijk met de naam Le Nouveau Monde, op 1u23 van Brussel.
Toen ik voor het eerst de drempel overstak van huis nummer 355,
voelde ik de dreiging — het gevaar dat mijn gezicht streelde.

Deze nieuwe creatie stelt de vraag wat adoptie werkelijk is,
en welke fantasieën ermee gepaard gaan —
door de daad van adopteren,
door de kleur van adoptie,
haar context,
haar grondgebied.