Alé di yo, nou la nou poko mo (ga hen zeggen dat wij hier zijn, wij zijn nog niet dood) is een solostuk dat voortkomt uit een verhaal. Magdelaine Hodebourg ontwikkelt daarin haar universum, gekleurd door haar onderzoek naar sciencefiction en haar reflecties over technologie, AI, politiek… Door de wereld uit Iter, haar eerste solo, verder uit te diepen, zet zij de verkenning voort van deze ontmoeting tussen een Guyaanse vrouw en een buitenaardse humanoïde.

Daarvoor steunt zij op de structuur van het traditionele verhaal, herneemt zij haar choreografische invloeden en roept zij het Afrofuturisme op, niet als decor, maar als een manier van denken en creëren. Een ruimte waar tijdperken door elkaar vloeien.
Een plek waar technologie en traditie elkaar omhelzen, waar het digitale organisch wordt, waar fictie het mogelijk maakt uitgewiste herinneringen te herschrijven. Ze probeert ruimte en tijd te vervagen, werelden met elkaar te laten spreken. Die van haar voorouders en die welke zij verbeeldt, die welke zij vreest en die waarop zij hoopt.

Alé di yo, nou la nou poko mo stelt de vraag wat er overblijft na het einde. Hoe de uitgang te vinden, hoe opnieuw te leren dromen, hoe weer mens te worden.

“Yé krik? Yé krak! Yé Mistikrik? Yé Mistikrak!
Slaapt de binnenplaats? Nee, de binnenplaats slaapt niet.”